nisi speciali authoritate episcopi. Nulli etiam coniugatorum liceat, iter remotum peregrinationis arripere, nisi mutuo consensu publicato”..
Postanowienia Soboru laterańskiego IV z 1215 roku było przełomowe dla prawa o stwierdzeniu kanonicznej zdolności stron do zawarcia małżeństwa. Były one pierwszymi postanowieniami o charakterze powszechnym związanymi z dochodzeniem przedślubnymDe poena contrahentium clandestina matrimonia [w:] Sacrorum Conciliorum nova, et amplissima collectio, t. XXII, red. J.D. Mansi, Venetiis 1778, kol. 1038-1039: „Quare specialem quorundam locorum consuetudinem ad alia generaliter prorogando, statuimus ut cum matrimonia fuerint contrahenda, in ecclesiis per presbyteros publice proponantur, competenti termino praefinito, ut infra illum qui voluerit et valuerit legitimum impedimentum opponat. Et ipsi presbyteri nihilominus investigent, utrum aliquod impedimentum obsistat. Cum autem probabilis apparuerit coniectura contra copulam contrahendam, contractus interdicatur expresse, donec quid fieri debeat super eo manifestis constiterit documentis.