lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 75 pułku piechoty w Chorzowie na stanowisko dowódcy plutonu.
Następnie został przeniesiony do 15 pułku piechoty „Wilków” w Dęblinie, gdzie był kolejno dowódcą plutonu i kompanii karabinów maszynowych, a od 22 listopada 1938 roku do sierpnia 1939 roku adiutantem pułku.
W sierpniu 1939 roku po mobilizacji został dowódcą samodzielnej kompanii karabinów maszynowych i broni towarzyszącej nr 14, która była organicznym pododdziałem rezerwowej 39 Dywizji Piechoty. Na czele kompanii walczył w kampanii wrześniowej biorąc udział w walkach na Lubelszczyźnie. W dniu 26 września 1939 roku w czasie bitwy pod Tomaszowem Lubelskim zostaje ranny i dostaje się do niewoli. Osadzony w obozie jenieckim w Pińczowie, skąd ucieka na początku października 1939 roku.
Po ucieczce z obozu przedostał się do Lublina, gdzie wstąpił do Służby Zwycięstwu Polski, wkrótce przekształconej w Związek Walki Zbrojnej, używa wtedy ps. „Dereń”. W styczniu 1940 roku został komendantem Obwodu ZWZ Lubartów, funkcję tę pełnił do czerwca 1940 roku, gdy zagrożony aresztowaniem wyjechał do Lublina, gdzie został oficerem dyspozycyjnym komendanta Okręgu ZWZ Lublin.