W wyniku rozmów dyplomatycznych wypracowano nowy sposób podziału limitów połowowych, bardziej, chociaż nie całkowicie satysfakcjonujący przedsiębiorców z Półwyspu Iberyjskiego. Musieli oni wycofać na inne łowiska 20 z 38 łowiących halibuta jednostek. Jednocześnie anulowana została kara i zwrócona kaucja (w wysokości 500 000 CAD) nałożone na trawler „Estai”.
Konsekwencje Kompromis w sprawie limitów połowowych przewidywał utrzymanie zmniejszonej globalnej ilości odławianego halibuta, w wysokości 27 000 ton. Po 45% przydzielono Kanadzie i Unii Europejskiej (w praktyce do wykorzystania przez rybaków hiszpańskich i portugalskich), pozostałe 10% innym uczestnikom porozumienia. W ustanowienie tego podziału aktywnie włączyła się Rosja, która w zamian za znaczące ograniczenie własnych możliwości połowowych na Atlantyku uzyskała od Kanady prawo do korzystania z jej limitów odławiania łososia pacyficznego.
Postępowanie Kanady stanowiło pewien precedens w rozszerzaniu stref uprawnień prawa państwowego poza granicę wyłącznej strefy ekonomicznej. Skorzystała z niego Rosja podczas konfliktu z flotami rybackimi (w tym polską) poławiającymi mintaja na Morzu OchockimJustyna Sychowska, Krzysztof Kubiak: Kanadyjsko-hiszpańska „wojna halibutowa” A.D.