Nie mogły jednak pisać, ponieważ litery były wytłaczane w specjalnej prasie.
Późniejsze lata Pismo Braille’a powstało w oparciu o system korespondencji, który miał początkowo być wykorzystany we francuskiej armii do przekazywania rozkazów bez słów w ciemności. Louis Braille dowiedział się o nim od emerytowanego kapitana Charlesa Barbier'a de la Serre'a wizytującego szkołę, do której uczęszczał Ludwik Braille. System wojskowy oparty był na 12-u wypukłych punktach, a Braille'owski na 6-u. Drugą ważną różnicą było oparcie systemu Braille'owskiego o litery, podczas gdy system Barbier'a był oparty na dźwiękach. Później Braille dokonał rozszerzenia swojego alfabetu na zapis matematyczny i nutowy. Nad tym ostatnim pracował on w latach 1828–1834.C. Michael Mellor
8 sierpnia 1828 roku, na wniosek dyrektora instytutu, doktora Pigniera, Louis Braille oficjalnie został nauczycielem korepetytorem. Choć formalnie objął to stanowisko dopiero wówczas, nieoficjalnie zaczął nauczać już w wieku 18 lat. Z powodu braku nauczycieli prowadził zajęcia z gramatyki, arytmetyki, algebry, geometrii, a także uczył gry na wiolonczeli i skrzypcach. Relacje między nauczycielami a uczniami były pełne serdeczności i wzajemnego zrozumienia. Uczniowie chętnie uczestniczyli w lekcjach, nie oszczędzając wysiłków ani czasu na naukę.