Element rozstrzygnięcia wyrażający taką normę określa się jako ratio decidendi.
Nie każde orzeczenie sądowe jest precedensem prawotwórczym. O tym, czy określonemu rozstrzygnięciu i zawartej w nim regule przypisuje się charakter prawotwórczy, decydują reguły przyjmowane w danym systemie prawnym.
Pisane i niepisane źródła prawa
Ze względu na sposób utrwalenia rezultatów prawotwórstwa wyróżnia się pisane i niepisane źródła prawa.
Do źródeł pisanych zalicza się przede wszystkim stanowienie prawa i zawieranie umów prawotwórczych. Niezbędnym nośnikiem utworzonych w ten sposób norm jest tekst prawny – odpowiednio tekst aktu normatywnego albo umowy prawotwórczej.
Do źródeł niepisanych zalicza się prawo zwyczajowe i precedens prawotwórczy. Określenie „niepisane” nie oznacza, że ich treść nie może być utrwalona w dokumencie. W przypadku precedensu istnieje przecież tekst orzeczenia. Dokument nie pełni jednak w tym przypadku takiej samej funkcji jak tekst aktu normatywnego: informuje o normie powstałej w ramach odpowiedniego faktu prawotwórczego.
Normatywna koncepcja źródeł prawa