W polskiej analitycznej teorii prawa, w szczególności w pracach związanych z Zygmuntem Ziembińskim i poznańską szkołą teorii prawa, rozwinięto pojęcie normatywnej koncepcji źródeł prawa. Oznacza ono zespół reguł określających, jakie fakty należy uznawać za prawotwórcze oraz w jaki sposób z wystąpieniem tych faktów wiązać obowiązywanie norm prawnych o określonej treści.
W tak rozumianej koncepcji wyróżnia się dwie podstawowe grupy reguł:
reguły walidacyjne – określające, jakie fakty i po spełnieniu jakich warunków należy uznawać za fakty prawotwórcze danego systemu; reguły egzegezy – określające sposób wiązania z faktami prawotwórczymi obowiązywania norm prawnych o określonej treści; zalicza się do nich reguły interpretacyjne, reguły inferencyjne oraz reguły kolizyjne.
Znajomość samych faktów prawotwórczych nie wystarcza więc w tym ujęciu do ustalenia wszystkich norm obowiązujących w systemie. Treść norm rekonstruowanych na podstawie tekstów prawnych zależy także od przyjmowanych reguł wykładni, a o zaliczeniu dalszych norm do systemu mogą decydować reguły inferencyjne i kolizyjne.