delectabilia), zgodnie ze słowami Pisma św.: «Przez bojaźń Pańską odstępuje każdy od złego»Zob. Księga Przysłów 15, 27 (Wulgata: „per timórem autem Dómini declínat omnis a malo”). oraz : «Przeniknij Twoją bojaźnią ciało moje, sądów Twoich bowiem się zląkłem»Zob. Psalm 119, 120 (Wulgata: Confíge timóre tuo carnes meas, a judíciis enim tuis tímui).. Jasne więc, że dary te rozciągają się na wszystko to, co stanowi zakres cnót tak umysłowych jak i moralnych” (STh q I-II, q 68, a4)Summa Teologiczna, wydanie londyńskie t.11.
Neoscholastyka przełomu XIX i XX w. Jeden z poczytniejszych autorów duchowych pierwszej połowy XX w., Adolphe Tanquerey (1854-1932), w swoim dziele Précis de théologie ascétique et mystique, przedstawił siedem darów Ducha Świętego jako nadprzyrodzone zdolności władz duszy, rozumu i woli, wytworzone przez mieszkającego w niej Ducha Świętego, współistniejące z łaską uświęcającą i cnotami teologalnymi. Są darami wlanymi, darmowym działaniem Boga, na który nie można sobie zasłużyć. Są one udzielane wraz z łaską Bożą. Można jednak przygotować się na to, by stały się aktywne poprzez wzrastanie w zwykłych cnotach ludzkich i boskich (por. STh I-II, q 63 a 8 ad 2).