Józef Schryvers CSsR podkreślał, że głównym ich zadaniem w życiu chrześcijanina jest pomoc w osiągnięciu ostatecznego, nadprzyrodzonego celu życia człowieka, czyli zjednoczenia z Bogiem w miłości, który jest „ideałem najwznioślejszym naszej doskonałości” oraz w wykorzystaniu środków, które do tego celu prowadzą. Udzielają władzom duszy zdolności przekraczających naturalne możliwości ludzkiego rozumu i mocy ludzkiej woli.
Tanquerey w swej książce ukazał różne możliwości grupowania siedmiu darów Ducha Świętego. Z punktu widzenia doskonałości, ich wartości, najdoskonalszym darem jest mądrość, zaś najmniej doskonałym bojaźń Boża. Ze względu na władze duszy, na które wpływają: dary działające i udoskonalające rozum to: dary umiejętności, rozumu, mądrości – przynoszą one kontemplację wlaną – oraz dar rady, który dotyczy roztropnego działania; dary oddziałujące na wolę, i stąd nazwane czynnymi, to: pobożność, męstwo i bojaźń Boża. Ze względu na ich stosunek do cnót, których są udoskonaleniem: dar rady udoskonala cnotę roztropności; dar pobożności udoskonala cnotę religijności, która jest cnotą sprawiedliwości w odniesieniu do Boga; dar męstwa udoskonala cnotę męstwa; dar bojaźni Bożej udoskonala cnotę wstrzemięźliwości; dary umiejętności i rozumu udoskonalają cnotę wiary; dar bojaźni Bożej ma łączność z nadzieją; dar