Sobór laterański I – IX sobór powszechny Kościoła katolickiego, pierwszy w historii, na którym zabrakło przedstawicieli kościołów wschodnich – całkowicie zachodni (zwołany na Zachodzie).
Przyczyny zwołania zgromadzenia Sobór laterański I miał za zadanie kontynuację reformy zapoczątkowanej przez Grzegorza VII. Głównymi tematami, jakimi miał on się zająć były: symonia, nieprzestrzeganie celibatu, problemy z tego wynikające oraz kłopoty związane z dziedziczeniem dóbr kościelnych jak i z inwestyturą, czyli mianowaniem duchownych, zwłaszcza biskupów i opatów przez władców świeckich. Papież Kalikst II doszedł w tej sprawie 23 września 1122 do porozumienia z cesarzem Henrykiem V. Był to tak zwany konkordat wormacki. Celem zatwierdzenia ich porozumienia zwołano w roku 1123 sobór generalny, w którym uczestniczyło około 300 biskupów, ponad 300 opatów i innych reprezentantów kleru z całej Europy. Sobór ten rozpoczął się 18 marca i trwał do 6 kwietnia tegoż roku. Trudno ustalić, kiedy uznano to zgromadzenie za sobór powszechny.