Sobór odbywał się w Rzymie, w pałacu na Lateranie przyległym do Bazyliki Świętego Jana na Lateranie, dlatego też sobór zwany jest laterańskim.
Duże znaczenie dla pierwszego soboru laterańskiego miała poprzedzająca go cała seria synodów rzymskich zwoływanych od 1059 roku, które za czasów Grzegorza VII przybrały formę tak zwanych synodów postnych (od 1074 zwoływano je na początku wielkiego postu). Znaczenie dla soboru miały również synody zwoływane wówczas na terenie dzisiejszej północnej Italii oraz południowej Francji. Po soborze zaś zwołano cały szereg synodów regionalnych, których zadaniem było wprowadzenie uchwał soborowych w życie konkretnych kościołów lokalnych.
Nie zachował się autentyczny zbiór kanonów ustalonych na soborze. Najpopularniejsze jednak opracowania tegoż soboru, to wydania Alberiego, Mansiego (najpełniejszego i klasycznie używanego w Kościele) oraz Pertza. Niektóre źródła wspominają o relacji opata Sugera z Saint Denis.
Postanowienia soboru Na soborze zatwierdzono rzeczone porozumienie między Kalikstem II i Henrykiem V (konkordat wormacki) oraz uchwalono kanony dyscyplinarne reformy Kościoła w liczbie 22. Postanowienia soboru były następująceNumeracja kanonów wedle: Dokumenty Soborów Powszechnych. Wydawnictwo WAM, Kraków 2007. ks. Arkadiusz Baron i ks. Henryk Pietras SJ: