Podczas pobytu w Harbinie pracował w wydziale technicznym miejscowego magistratu. Po powrocie do kraju, w latach 1918–1920 pracował jako nauczyciel przyrody w Państwowej Szkole Zawodowej w Warszawie. W 1920–1921 nauczał przyrody i geografii w II Miejskim Gimnazjum Męskim. W 1921 został powołany na stanowisko kustosza Muzeum Archeologicznego im. E. Majewskiego Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, które sprawował do maja 1922. Następnie do 1 marca 1928 pełnił funkcję Państwowego Konserwatora Zabytków Przedhistorycznych na Województwa Wschodnie. W 1938 objął stanowisko kierownika działu badań czwartorzędowych w Państwowym Instytucie Geologicznym w Warszawie, które sprawował do wybuchu II wojny światowej.
Podczas okupacji niemieckiej, do wybuchu powstania warszawskiego, zarobkował tkactwem uprawianym w domu. Po upadku powstania został wywieziony z rodziną do obozu w Pruszkowie, a następnie do Słomnik.