Ponadto wspierał Niemców w wyszukiwaniu i przekazywaniu im Żydów w celu deportacji do obozów koncentracyjnych.
Staf de Clerq zmarł nieoczekiwanie 22 października 1942 r. w Gandawie, a jego następcą jako przywódca VNV na pocz. grudnia tego roku – pomimo negatywnego stanowiska Gottloba Bergera – został Hendrik Elias. Prowadził on politykę umiarkowanej kolaboracji z Niemcami, zmniejszając rekrutację Flamandów do Waffen-SS i rozwiązując organizację młodzieżową VNV, która zajmowała skrajnie kolaboracyjne stanowisko. Działania zbrojne przeciwko działaczom VNV prowadził belgijski ruch oporu, podkładając bomby i dokonując egzekucji. Rozpoczęły się one w 1942 r., ulegając nasileniu w 1943 i 1944 r. 27 lutego 1944 r. H. Elias spotkał się w Salzburgu wraz z Jefem van de Wiele, b. przywódcą Niemiecko-Flamandzkiego Związku Pracy (DeVlag) z Reichsführerem SS Heinrichem Himmlerem. Zgodził się wówczas na włączenie Flandrii w skład Wielkiej Rzeszy. Doprowadziło to do gwałtownego spadku poparcia społecznego dla VNV, który w kwietniu 1944 r. liczył jedynie pk. 10 tys. członków. Podczas wyzwalania Belgii przez aliantów we wrześniu 1944 r., H. Elias zbiegł do Niemiec, ale nie wszedł w skład Vlaamsche Landsleiding, rodzaju flamandzkiego rządu na uchodźstwie, kierowanego przez J. van der Wiele.