W tym przypadku można wyróżnić dwie tendencje: minimalistyczną (Henryk Fryderyk Hoyer, Edmund Biernacki) i naturalistyczną (Władysław Biegański i Henryk Nusbaum). Cechą „średniej” szkoły filozofii medycyny było pojawienie się wśród jej reprezentantów samoświadomości tworzenia autonomicznego przedmiotu wiedzy – filozofii medycyny, a także podejmowanie problematyki filozoficzno-antropologicznej i etycznej. Hasło dociekań filozoficznych w medycynie propagował wówczas Zygmunt Kramsztyk i udostępnił dla nich łamy założonego przez siebie pierwszego na świecie pisma poświęconego tylko tej problematyce – „Krytyki Lekarskiej”J. Zamojski, Dlaczego wciąż warto badać polską myśl filozoficzno-lekarską, op. cit., s. 14–15..
„Młodsza” szkoła filozofii medycyny W okresie międzywojennym filozofia medycyny stała się przedmiotem dydaktyki na wydziałach lekarskich polskich uniwersytetów dzięki Władysławowi Szumowskiemu (autorowi tekstu O przedmiocie studiów lekarskich pod nazwą Historja i Filozofia Medycyny) oraz Adamowi Wrzoskowi, który jako urzędnik ministerialny odegrał znaczącą rolę w organizacji nauczania filozofii medycyny i za którego sprawą powstało czasopismo „Archiwum Historii i Filozofii Medycyny”.