Do tej szkoły są zaliczani także: Ludwik Zembrzuski, Ludwik Fleck, Stanisław Trzebiński i Szczęsny Bronowski.
Poznańska myśl filozoficzno-lekarska Heliodor Święcicki głosił pogląd, że lekarz jest artystą. Uznał także ludzki organizm za przedmiot estetyczny, który podlega lekarskiemu działaniu realizującemu intencję estetyczną. Dowodził także, że to, co estetyczne, nie jest właściwe wyłącznie sztuce artystycznej. Opierał się w tym przypadku na estetyce Karola LibeltaJ. Barański, J. Zamojski, Heliodor Święcicki, [w:] Polska szkoła filozofii medycyny. Przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, op. cit., s. 230.. Kazimierz Filip Wize z kolei propagował interdyscyplinarne podejście do medycyny, polegające na rozpatrywaniu jej funkcjonowania z perspektywy filozoficzno-etycznej, estetycznej, psychologicznej oraz społecznej. W podejściu do chorego kładł nacisk na poznanie nie tylko medycznych przyczyn choroby, ale także psychicznych i społecznychM. Musielak, Kazimierz Filip Wize, [w:] Polska szkoła filozofii medycyny. Przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, op. cit., s. 245..
Przypisy