Odegrał on także znaczącą rolę w kształtowaniu tzw. Wicht Club (1903-1911), w którym zasiadali wykładowcy Harvardu.
Rodzina i życie G. W. Pierce miał dwóch braci. Imię posiadał po swoim ojcu, jednakże nie przyjęli konwencji stosowania przyrostków Jr i Sr. Ożenił się z Florence Goodwin w 1904 w Saxonville w stanie Massachusetts, jednakże nigdy nie mieli dzieci. Zaprzyjaźnili się z Cornelią i jej mężem Walterem Cannon – amerykańskim fizjologiem, neurologiem, psychologiem i profesorem Harvardu, którzy ściągnęli ich do Franklin, New Hampshire. Po rozstaniu z Florence w 1945, Pierce związał się z Helen Russell. W tym samym roku pojawiły się pierwsze objawy pogarszającego się zdrowia w postaci przejścia lekkiego udaru mózgu, z którego wyszedł. Dopiero dekadę później seria większych udarów doprowadziła go do śmierci 25 sierpnia 1956.
Kariera naukowa G. W. Pierce miał wyjątkową umiejętność interesowania się kluczowymi procesami fizycznymi. Zjawisko rezonansu uważał w elektronice za wyjątkowo ważne. Dowodem tego są jego pięcioczęściowe serie “Experiments on resonance in wireless telegraph circuits” w Physical Review (1904-1907). W 1910 opublikował swój pierwszy podręcznik Principles of Wireless Telegraphy.