W Sejmie należał do konserwatywnej grupy działaczy sejmowych, która po wybuchu powstania listopadowego dążyła do porozumienia z królem Polski Mikołajem I. 10 grudnia 1830 został wydelegowany, razem z księciem Franciszkiem Ksawerym Druckim Lubeckim, do Sankt Petersburga na rozmowy z królem, które miały doprowadzić do polubownego zakończenia konfliktu. W czasie rozmów Jezierski, jako przeciwnik walki zbrojnej, dezawuował polskie powstanie i zapewniał o niewielkim poparciu dla walki. W czasie drogi powrotnej do Warszawy podkreślał publicznie siłę wojsk rosyjskich, które skierowano przeciw Polsce, przez co nieomal naraził się na powieszenie przez polskie wojska. Jego opinie szybko dotarły do Warszawy, gdzie spotkały się z oburzeniem społeczeństwa i prasy, a Rada Najwyższa Narodowa udzieliła Jezierskiemu nagany.