Istnieją dwie metody dekomponowania kosztu docelowego: Dezagregacja w przekroju poszczególnych komponentów. Dezagregacja z uwzględnieniem funkcji spełnianych przez wyrób.
Dezagregacja w przekroju poszczególnych komponentów polega na podziale kosztów docelowych według dotychczasowej struktury kosztów poszczególnych elementów.
Druga metoda jest znacznie bardziej skomplikowana. Do wyznaczenia kosztu docelowego poszczególnych funkcji produktu wykorzystuje się wzór macierzowy:
gdzie: – waga przypisana i-tej funkcji użytkowej produktu – wektor kolumnowy wag m-funkcji użytkowych produktu (mx1) – wektor kolumnowy kosztów docelowych poszczególnych funkcji użytkowych produktu (mx1) – koszt docelowy i-tej funkcji produktu
Następnie koszt docelowy dzieli się na podstawowe podzespoły produktu przy użycia wzoru:
gdzie: – wektor kolumnowy kosztów docelowych n-podzespołów produktu (nx1) – koszt docelowy j-ego podzespołu – macierz współczynników określających, w jakim stopniu poszczególne podzespoły przyczyniają się do realizacji poszczególnych funkcji produktu (nxm) – udział j-ego podzespołu w realizacji i-tej funkcji