Na utożsamienie Jana Malalasa z Janem Diakrinomenosem lub Janem Antiocheńskim brak ostatecznie wystarczających dowodów, a wskazane różnice wyznaniowe da się wytłumaczyć zmianą poglądów autora lub uzupełnieniami dokonanymi przez innego kronikarza. Z fragmentów tekstu pełniejszego zachowanego w kodeksie oksfordzkim widać, że osoba skracająca i ekscerpująca Kronikę zachowała język i styl Malalasa bez większych zmian. Nie może więc być mowy o późniejszej wulgarnej jego przeróbce. I chociaż istotnie zachowały się dwie wersje utworu, koncepcja historii, sposób jej przedstawiania i koloryt są w obydwu częściach takie same.
Naśladowcy mały|Ilustracja z Kroniki Jana Skylitzesa Kronika Malalasa stała się od razu skończonym wzorem nowego gatunku literackiego dla pokoleń jego następców, aż po wiek XIII. Jego przedmiotem stały się dzieje powszechne ówczesnego świata, rozpoczynane od „stworzenia świata” albo „od Adama”, a doprowadzane do wstąpienia na tron aktualnie panującego cesarza, któremu autor nie poświęcał na ogół wiele uwagi. Kronika bizantyńska nie zagłębiała się, wzorem Malalasa, w przyczyny i skutki wydarzeń historycznych, przedstawiając je chronologicznie, rok po roku. Kreśliła postaci wybitnych wodzów i władców, szczegółowo opisując ich wygląd zewnętrzny, błędy w postępowaniu i wady.