Losy swych bohaterów przedstawiała na szerokim tle historycznym, nie dbając specjalnie o jego precyzyjność i wiarygodność, nie przejmując się powtórzeniami i sprzecznościami, urozmaicając wykład dziejów opisami kataklizmów, epidemii, cudownych znaków i zadziwiających zdarzeń na niebie i ziemi.
Tworzywem takiej kroniki stała się historia grecka, rzymska i orientalna, mitologia grecka i opowieści o chrześcijańskich męczennikach i świętych, stylizowanych na wzór bohaterów Starego Testamentu oraz budujące historie religijne przepojone gorącą wiarą i głęboką ortodoksją. Jej język, znowu za przykładem Malalasa, w odróżnieniu od języka dzieł historycznych pisanych językiem klasycznym, był współczesnym językiem potocznym, często zabarwionym dialektologicznie.
Kroniki stały się ulubionymi książkami ludowymi. Znalazły odbiorców wśród prostych mnichów oraz szerokich rzesz mieszkańców stolicy i miast prowincji. Mogły być obficie i przekonująco ilustorwane, jak wskazuje rękopis kroniki Zonarasa. Z powodów praktycznych były wydawane w mniejszym, bardziej poręcznym formacie.