w Murmańsku, gdzie w pierwszym i drugim dniu (tj.11 i 12 stycznia) po okresie nocy polarnej słońce jest widoczne, mimo że nawet w momencie górowania znajduje się poniżej linii horyzontu.
Kalendarze astronomiczne i programy komputerowe obliczające czasy wschodu i zachodu Słońca i Księżyca uwzględniają zawsze w wyliczanych czasach średnią refrakcję. Ze względu jednak na opisane powyżej zmiany refrakcji z powodu stanu atmosfery, rzeczywiste czasy wschodu i zachodu mogą różnić się od obliczonych. Dla niezbyt dużych szerokości geograficznych różnice te nie przekraczają kilku minut. Ponieważ parametry atmosfery są nieprzewidywalne na więcej niż kilka dni naprzód, kalendarze nigdy nie podają czasów wschodu i zachodu z dokładnością większą niż minutowa.
Zniekształcenie tarcz Słońca i Księżyca w pobliżu horyzontu thumb|300px|Tarcza Księżyca nad horyzontem, zniekształcona przez refrakcję W wypadku obiektów rozciągłych, jak tarcze Słońca i Księżyca, refrakcja może powodować ich zniekształcenie. Najczęściej zjawisko widoczne jest jako pozorne spłaszczenie tarczy i jest najsilniejsze nisko nad horyzontem. Widoczna z Ziemi tarcza słoneczna ma przeciętnie średnicę ok. 32 minut kątowych. Wpływ refrakcji powoduje, że w chwili, gdy tarcza słońca dolnym brzegiem „dotyka” horyzontu, ma ona wysokość ok. 27 minut kątowych.