Bardzo silna zależność refrakcji od wysokości w obszarze tuż nad horyzontem powoduje, że kształt jej jest przy tym niesymetryczny – w dolnej części spłaszczenie jest silniejsze niż w górnej.
Podobnie jak w wypadku innych zjawisk refrakcyjnych, poziome i pionowe gradienty temperatury w atmosferze mogą istotnie zmodyfikować przebieg zjawiska, nadając tarczom bardziej złożone kształty lub tworząc ich dodatkowe obrazy. Przykładem takiego rzadkiego i bardziej złożonego zjawiska refrakcyjnego może być zielony promień obserwowany czasem przy zachodzie Słońca.
Drgania atmosfery i seeing Atmosfera ziemska nie jest statyczna, powietrze jest w ciągłym ruchu, tak pionowym (konwekcja), jak i poziomym (wiatr). Masy powietrza o różnej temperaturze i wilgotności przemieszczają się i mieszają się ze sobą, powodując nieustanne niewielkie, ale szybkie zmiany odchylenia refrakcyjnego, a także jego niejednorodność. Gołym okiem zjawisko to jest widoczne jako migotanie gwiazd – niejednorodności i ruchy powietrza w atmosferze powodują, że zachowuje się ona jak soczewka o nieustannie zmieniającej się ogniskowej, która na zmianę skupia i rozprasza światło gwiazdy, powodując pozorne zmiany jasności. Wielkość tych drgań i niejednorodności astronomowie nazywają seeingiem.