wzmocniło hitlerowskie garnizony na dalekiej północy, w rejonie na wschód od Tromso. W końcu maja, gdy przygotowania do wojny były już zaawansowane, Hitler kazał wycofać z Leningradu przebywającą tam ekipę inżynieryjno–techniczną Kriegsmarine pod dowództwem admirała Otto Feige, która została tam skierowana po sprzedaniu Związkowi Radzieckiemu ciężkiego krążownika „Lützow”, by pomagać w jego wykończeniu.
12 czerwca niemieckie okręty zajęły pozycje operacyjne na środkowym Bałtyku, natomiast duże trałowce, kutry trałowe oraz ścigacze, przeznaczone do pierwszych działań przeciwko Związkowi Radzieckiemu, zostały przerzucone z Pilawy do nowych baz. Oprócz trzech flotylli tych jednostek skierowano tam również kilka dużych pomocniczych stawiaczy min, starannie zamaskowanych jako zwykłe statki handlowe. Dwa dni później niemieckie statki handlowe otrzymały zakaz realizacji wcześniej zaplanowanych rejsów do radzieckich portów, a jednostkom Handelsmarine znajdującym się już w portach ZSRR nakazano niezwłocznie je opuścić i powrócić do kraju. Wszystkie te rozkazy oraz ruchy niemieckiej floty i floty handlowej — podobnie jak działania wojsk lądowych i lotnictwa — jednoznacznie wskazywały na przygotowania do inwazji.