Mimo to, gdy rozpoczęła się agresja, strona radziecka została zaskoczona.

Cztery dni przed wyznaczonym terminem, w którym „Plan Barbarossa” miał wejść do realizacji, Kriegsmarine podjęło pierwsze działania. Na środkowym Bałtyku niemieckie minowce położyły zapory minowe, nazwane kryptonimem „Wartburg”. Położono 3300 min i boi ostrzegawczych, od południowego wybrzeża Olandii aż do granicy niemiecko-radzieckiej oraz wokół portów Kłajpeda, Pilawa i Kołobrzeg.

Oprócz przedsięwzięć o charakterze obronnym, które nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, w dniu następnym podjęto decyzję o realizacji działań o zbliżonym zakresie, lecz zaczepnym charakterze. Decyzja ta była zmianą dotychczasowej strategii, ukierunkowaną na przejęcie inicjatywy w prowadzonych operacjach.

Dowódca niemieckich okrętów minowych w Finlandii otrzymał rozkaz przeprowadzenia w dniu 21 czerwca podobnych akcji, ale już na wodach Zatoki Fińskiej. Tego dnia z baz w szkierach wyszły na wody zachodniej części Zatoki Fińskiej okręty grup minowych, aby położyć zapory, które miały odgrodzić drogę w głąb Zatoki okrętom stacjonującym w bazach łotewskich. Z Turku wypłynęły jednostki grupy „Nord”, składającej się ze stawiaczy min „Tannenberg”, „Brummer” i „Hansestadt Danzig” w towarzystwie ścigaczy oraz kutrów trałowych.