Większość białych emigrantów wyjechało z Rosji na przełomie lat 1917/20 (szacunki wahają się od 900 tysięcy do 2 milionów), chociaż niektórym udało się opuścić kraj w latach dwudziestych i trzydziestych lub zostali wydaleni przez rząd sowiecki (np. filozof Iwan Iljin). Pochodzili oni z różnych grup etnicznych, jak i klas społecznych obejmujących żołnierzy i oficerów, Kozaków, intelektualistów, wywłaszczonych przedsiębiorców, jak i carskich urzędników i członków ruchu antykomunistycznego.
Miejsca emigracji Większość emigrantów początkowo uciekła przez południową Rosję i Ukrainę do Turcji, a następnie przeniosła się do słowiańskich krajów Europy Wschodniej, takich jak Królestwo Jugosławii, Bułgaria, Czechosłowacja i Polska. Emigracja Rosjan do odradzającej się Rzeczypospolitej w pierwszych latach po rewolucji miała charakter masowy, jednak większość uchodźców, z których znaczną część stanowiła inteligencja, traktowała Polskę jedynie jako etap tranzytowy w drodze do krajów Europy Zachodniej, wyrastających na ośrodki intelektualne i polityczne rosyjskiej diaspory. Wielu też uciekło do Estonii, Łotwy, Litwy, Finlandii, Niemiec czy Francji.