badaniami nad nicieniami (Nematoda) oraz gzem bydlęcym dużym (Hypoderma bovis).
Wraz z profesorem Gustawem Poluszyńskim uważany jest za współzałożyciela polskiej szkoły parazytologii weterynaryjnej.
W okresie II wojny światowej od 1941 kierował działem parazytologii Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach, przemianowanym na Rolniczy Zakład Badawczy Generalnego Gubernatorstwa.
W latach 1962–1965 wiceprezes Polskiej Akademii Nauk. W roku 1952 prezes Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych. W listopadzie 1966 był założycielem i pierwszym prezesem Europejskiego Stowarzyszenia Parazytologów (European Federation of Parasitologists).
Mieszkał w domu Stowarzyszenia Mieszkaniowego Spółdzielczego Profesorów UW na Sewerynowie.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 12-2-13). Założony przez niego w roku 1951 Instytut Parazytologii PAN w Warszawie przy ul. Twardej od roku 1983 nosi imię Profesora.