Gdy pod koniec sierpnia 1991 w Moskwie wybuchł pucz twardogłowych komunistów, wiele republik radzieckich w odpowiedzi opuszczało ZSRR ogłaszając niepodległość. Komitet republikański Czeczenii i Inguszetii poparł działania wywrotowców, jednak Dudajew miał przeciwne zdanie. 6 września jego uzbrojeni zwolennicy rozpędzili posiedzenie Rady Naczelnej CzIASRR i wyrzucili oni przez okno przewodniczącego rady miasta Grozny Witalija Kucenkę (według innej wersji sam wyskoczył z budynku uciekając przed tłumem). Dwa dni później siłom CzKN udało się zająć lotnisko. Dzięki podjętym działaniom Dudajew zdołał de facto przejąć władzę w Czeczenii. 27 października doszło do wyborów prezydenckich, w których Dudajew zdobył ponad 90% głosów. Jego pierwszym dekretem była deklaracja niepodległości, która nie została wtedy uznana przez żadne państwo. Nie spodobało się to Jelcynowi, który ogłosił na terenie Czeczenii-Inguszetii stan wyjątkowy. Nie został on wprowadzony w życie, bowiem resorty siłowe podlegały wyłącznie istniejącym jeszcze wtedy władzom ZSRR. Dało to jednak pretekst Dudajewowi do ogłoszenia na własnym terenie stanu wojennego. Jego siły zajęły wtedy budynki ministerstw i OMON-u, rozbrojono jednostki wojskowe i wstrzymano transport kolejowy oraz lotniczy.