W 1969 odszedł ze służby i rozpoczął aktywność komercyjną. Udzielał się na rzecz walki o wolność rosyjskich Żydów.
Kariera polityczna W 1970 wstąpił do opozycyjnej Partii Wolności (Herut), przewodzonej przez Menachema Begina i był członkiem jej władz. W 1973 Herut weszła w skład bloku partyjnego Likud, z którego listy Szamir został wybrany do izraelskiego parlamentu – Knesetu. W latach 1977–1980 był przewodniczącym Knesetu.
W 1980 został nominowany na ministra spraw zagranicznych. Inicjował kontakty dyplomatyczne Izraela w wielu krajach afrykańskich. Pomimo tego, iż jako Likudnik (członek Likudu), postrzegany był jako zwolennik twardej polityki względem Arabów, w 1977 uczestniczył w spotkaniu z egipskim prezydentem, Anwarem Sadatem, który odwiedził Izrael zaledwie cztery lata po wojnie Jom Kipur. W latach 1981 i 1982 przewodził negocjacjom pokojowym z Egiptem prowadzonym w celu normalizacji stosunków z tym państwem po zawarciu układu pokojowego. W 1983 negocjował porozumienie z Libanem.