Aresztowany wraz z phm. Ferdynandem Freimuthem po przekroczeniu granicy węgierskiej w drodze z Budapesztu 15 lutego 1940 r. w Siankach. Był więziony kolejno w: Stryju, Drohobyczu, Samborze i Kijowie. W trakcie przesłuchań obydwaj druhowie milczeli i nie wydali nikogo.
Następnie sądzony przed sądem wojennym w dniach 12–16 maja 1941 r. w Kijowie w procesie grupy harcerskiej (19 osób), zwanej grupą Michalskiego. W trakcie rozprawy ze swadą odpowiadał na zarzuty. W ostatnim słowie na rozprawie wygłosił krótkie, płomienne przemówienie patriotyczne. Skazany na karę śmierci z § 54 pkt. 2 (powstanie zbrojne), pkt. 6 (szpiegostwo), pkt. 11 (kontrrewolucyjna działalność organizacyjna [przestępstwo grupowe]) Kodeksu Karnego USSR (Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich). Wyrok wykonano po agresji Niemiec na Związek Radziecki – 22 czerwca 1941 r. Zwłoki pochowano prawdopodobnie w Bykowni. Jego żona i dzieci uniknęli poważniejszych represjiIPN: Polskie Podziemie 1939–1941. Od Wołynia do Pokucia. cz. 2, Warszawa-Kijów 2004, Wyd. Rytm, str. 1221–1319..
Rodzina Posiadał rodzeństwo, brata i cztery siostry, które mieszkało poza Drohobyczem. Ze związku małżeńskiego z Rozalią Milan posiadał dwójkę dzieci.