Działalność harcerska Od 1922 r. działał w Związku Harcerstwa Polskiego. W latach 1924–1925 był drużynowym 1. Drohobyckiej Drużyny Harcerzy im. hetmana Stanisława Żółkiewskiego oraz w latach 1923–1925, 1929–1932 i 1938–1939 był drużynowym 2. Drohobyckiej Drużyny Harcerzy im. Jana Kilińskiego, która zrzeszała robotników i rzemieślników. W lecie 1927 r. na kursie instruktorskim w Drohobyczu zdobył stopień ćwika, a 3 lutego 1928 r. stopień podharcmistrza. 23 marca 1932 r. po kolejnych kursach instruktorskich został mianowany na stopień harcmistrza. W latach 1934–1938 Komendant Hufca Harcerzy w Drohobyczu. W 1938 r. z przyczyn zdrowotnych ustąpił z kierowania hufcem. Według hm. Tadeusza Chciuka-Celta był jedynym harcmistrzem robotnikiem w Odrodzonej Polsce.
Informacje dodatkowe jego postać została upamiętniona w wydanej w 1986 r. książce Marka Celta (pseudonim Tadeusza Chciuka-Celta) pt. „Biali Kurierzy”, 15 sierpnia 1990 r. został pośmiertnie odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami przez Prezydenta RP w Londynie „za zasługi w służbie kuriera pomiędzy Władzami RP na obczyźnie i Podziemiem pod okupacją sowiecką”, w 1997 r. stał się jednym z bohaterów 25.Szczecińskiej Jeździeckiej Drużyny Harcerskiej, która przyjęła imię Białych Kurierów, 22 czerwca 2008 r.