Jan (zm. po 1349) – dominikanin, biskup tytularny skodreński (pulateński) 1345, biskup pomocniczy (sufragan) krakowski 1347–1348, biskup pomocniczy (sufragan) kujawski od 1349.
O jego działalności przed powołaniem na biskupa nic nie wiadomo. Brak herbu na pieczęci wskazuje, iż pochodził z rodziny nieszlacheckiej. Papież Klemens VI 3 lipca 1345 mianował go biskupem skodreńskim (skodrskim), lecz nie jest pewne, o które biskupstwo chodzi. Najczęściej identyfikuje się tę stolicę z biskupstwem Szkodra-Pult leżącym na terenie Epiru (dzisiejsza Albania, przywróconym w 1867 jako biskupstwo rzeczywiste).
Biskup w latach 1347–1349 działał na ziemiach polskich. 2 listopada 1347 Jan episcopus Scodrinensis w klasztorze cysterskim w Mogile pod Krakowem poświęcił znajdujący się przy bramie kościół św. Bartłomieja wraz z ołtarzem i cmentarzem wokół świątyni i nadał odpust jako wikariusz in pontificalibus (biskup pomocniczy krakowski).
31 stycznia 1348 konsekrował cztery ołtarze w kościele klasztornym Bożogrobców w Miechowie, wspomniany tutaj jako dominikanin.