Były monumentalne i niemal pozbawione dekoracji, zwłaszcza portali, dobrymi przykładami są Kamienica pod Gruszką czy Kamienica Pod Jeleniem, ewentualnie Kamienica Korlansowska. Wiek XIV (panowanie Kazimierza III Wielkiego) to okres największej ewolucji urbanistycznej w Krakowie. W tym okresie powstała zabudowa szeregowa z podziałem na dwie części - frontową (kamienica) oraz podwórkową (gospodarstwo). Do końca XVI w. kamienice krakowskie charakteryzowały się wysokim poziomem artystycznym, który zaczął się obniżać dopiero w drugiej połowie XVII wieku. W tym okresie powstawały sklepienia krzyżowo-żebrowe oraz renesansowe i barokowe attyki, ale także ikonografie, polichromie. Dobrymi przykładami są Kamienica pod Jaszczurką, Kamienica pod Gruszką. Druga połowa XVI w. i pierwsza połowa XVII w. to najdynamiczniejszy rozkwit kamienic krakowskich. Charakterystyczne dla tego okresu są takie cechy jak: dobudowane drugie piętra, murowane oficyny tylne, drewniane ganki. Dobrymi przykładami są Kamienica Pod Jagnięciem, Kamienica Pod Kanarkiem czy Kamienica pod Matką Boską. Potop szwedzki zahamował rozwój kamienic krakowskich. Ich powolna odbudowa (ta z drugiej połowy XVII w.) została wstrzymana w trakcie wojny północnej. Druga połowa XVIII wieku to poprawa stanu technicznego kamienic.