Retrofleksja (z „wstecz” i „zginanie”, od „zgiąć”) – rodzaj artykulacji spółgłosek (też samogłosek) polegającej na wygięciu przodu języka ku górze i zbliżeniu (ew. zwarciu) jego koniuszka w okolicy zadziąsłowo-podniebiennej (postalweolarno-prepalatalnej). Ten szczytowy (apikalny) sposób wymowy zasadniczo odróżnia go od pozostałych spółgłosek zadziąsłowych i podniebiennych wykorzystujących górną powierzchnię języka (tj. o artykulacji laminalnej).
Spółgłoski z retrofleksją zalicza się do spółgłosek przedniojęzykowych podniebiennych. W transkrypcji IPA symbolem spółgłoski z retrofleksją jest modyfikacja w postaci ogonka w prawo pod symbolem spółgłoski o artykulacji dziąsłowej (zębowej): [, , , , , , ].
Spółgłoski z retrofleksją nazywa się też „spółgłoskami cerebralnymi” (od „mózg”) lub „spółgłoskami szczytowymi” (apikalnymi, od łac. „szczyt, wierzchołek, kraniec”), w szczególności w kontekście sanskrytu i innych języków indoaryjskich.