Istotną zaletą karabinu iglicowego było przystosowanie go do zasilania nabojem zespolonym, co skrajnie ułatwiało i przyspieszało ładowanie broni, w porównaniu z używanymi dotychczas karabinami odprzodowymi (rozdzielnego ładowania), w których ładunek, pocisk oraz kapiszon umieszczano oddzielnie.
Nowatorska konstrukcja początkowo nie spotkała się z szerszym zainteresowaniem w innych państwach, aż do wojny prusko-austriackiej (1866 r.), gdzie nowoczesne pruskie karabiny Dreyse wykazały swoją zdecydowaną wyższość nad używanymi przez Austriaków odprzodowymi karabinami Lorenz.
Sukces Prusaków w zwycięskiej wojnie udowodnił sensowność nowej konstrukcji, co zainicjowało wzmożone zainteresowanie karabinami iglicowymi w Europie i wprowadzaniem tego typu broni na wyposażenie również innych armii. Jeszcze w tym samym roku w armii francuskiej wprowadzono karabin Chassepot Mle 1866, a rok później karabin Karlé wz.1867 w armii rosyjskiej i Carcano Mod. 1867 w armii włoskiej.