Pierwsze próbne odpalenie z okrętu – eksperymentalnego kutra rakietowego projektu 183E TKA-14 miało miejsce 16 października 1957 roku na Morzu Czarnym. W toku prac udało się zwiększyć zasięg zwalczania celów do 35-40 km. Od 24 września 1958 roku były prowadzone badania państwowe pocisku, trwające ponad rok, w trakcie których zatopiono okręt-cel CŁ-61 (były włoski torpedowiec ). W dniach 15-31 grudnia 1959 roku miały miejsce próby pocisków na seryjnym kutrze rakietowym R-69 proj. 183R (oznaczenie NATO: Komar)R. Rochowicz, Rakietowe..., s. 32-33.
8 marca 1960 roku pocisk P-15 został oficjalnie przyjęty na uzbrojenie marynarki ZSRR, w składzie kompleksu rakietowego 4K30. Jeszcze przed tym uruchomiono produkcję pocisków w zakładzie nr 116 w Arsienjewie. Pocisk oznaczany był też jako wyrób 4K40. W kodzie NATO pocisk otrzymał oznaczenie kodowe SS-N-2A Styx. Podstawowym nosicielem, obok kutrów rakietowych proj. 183R stanowiących adaptację kutrów torpedowych i przenoszących dwa pociski, stały się nowe kutry rakietowe projektu 205 (oznaczenie NATO: Osa), przenoszące cztery pociski.