P-15U 23 maja 1964 roku na uzbrojenie została przyjęta ulepszona wersja pocisku P-15U (kompleks 4K41). Odróżniała się ona przede wszystkim rozkładanymi po starcie skrzydłami, przez co mieściła się w mniejszych pojemnikach wyrzutni. Opracowano dla niej cylindryczną wyrzutnię kontenerową KT-67. Pocisk ten zaczął wchodzić do służby razem z kutrami proj. 205U (Osa II) w 1965 roku. Pociski te mogły być używane także ze starszych kutrów, po uprzednim rozłożeniu skrzydeł. W kodzie NATO otrzymała oznaczenie kodowe SS-N-2B Styx mod.

P-15M (P-21/22) thumb|Pocisk P-15M (widoczne wzdłużne żebra po bokach dolnej części) Pocisk P-15M (4K51) stanowił głęboką modernizację pocisku P-15, mającą na celu zwiększenie zasięgu i odporności na zakłócenia oraz obniżenie profilu lotu, z wykorzystaniem elementów opracowanych dla ostatecznie anulowanej rakiety na paliwo stałe P-25. Rozpoczęcie prac nad zmodernizowanym pociskiem zlecono w 1966 roku. Powiększono zapas paliwa i utleniacza, zwiększając dwukrotnie zasięg – do 80 km. Wprowadzono nowe głowice samonaprowadzające: aktywną radiolokacyjną DS i termiczną Sniegir′, o większej odporności na zakłócenia.