uciekając przed Niemcami ukrył się z grupką młodszych chłopców w ruinach spalonej willi. W pewnym momencie jeden z uciekinierów trącił nogą cegłę, która upadła obok stojącego pod budynkiem oficera. Zaalarmowani Niemcy zatrzymali ukrywających się w ruinach Polaków; młodszych chłopców po pewnym czasie zwolniono, lecz Jaster jako najstarszy z zatrzymanych został oskarżony o próbę zamachu na oficera i osadzony na Pawiaku. 21 listopada 1940 roku został wywieziony do KL Auschwitz. W liczącym 300 więźniów transporcie dotarł do obozu następnego dnia.
W Auschwitz został oznaczony obozowym numerem 6438. Jako więzień pracował najpierw przy budowie dróg w tzw. Strassenbaukommando, a później w magazynach SS, mieszczących się w zabudowaniach dawnego Monopolu Tytoniowego (Hauptwirtschaftslager – dalej HWL). W 1941 roku zachorował na tyfus, lecz udało mu się wrócić do zdrowia. Jego rodzina podejmowała bezskuteczne starania u władz niemieckich celem wydostania go z obozu. W czasie pobytu w Auschwitz wstąpił do podziemnego Związku Organizacji Wojskowej, utworzonego przez rtm. Witolda Pileckiego. Nie porzucił pasji malarskiej.