Projekt thumb|left|Ła-250 w Centralnym Muzeum Sił Lotniczych Federacji Rosyjskiej Prace nad nowym kompleksem uzbrojenia, w którego skład miała wchodzić stacja radiolokacyjna oraz samolot nosiciel przeciwlotniczych pocisków rakietowych rozpoczęto w OKB Ławoczkina w 1953 roku. Nowy samolot miał być średniopłatem z trójkątnymi skrzydłami i płytowym usterzeniem, napędzanym dwoma silnikami turboodrzutowymi Klimow WK-9 o ciągu 117,7 kN każdy. Pod kadłubem planowano umieścić jeden za drugim dwa pociski rakietowe „275”, pod skrzydłami zamierzano zainstalować odrzucane po wykorzystaniu dodatkowe zbiorniki paliwa.
Na początku 1955 roku, już w trakcie trwania budowy pierwszego prototypu, okazało się, że dalsze prace nad silnikami WK-9 wstrzymano. W zaistniałej sytuacji zdecydowano się użyć jednostek napędowych o mniejszym ciągu (105,9 kN), silników AL-7F-1. Miały one również mniejsze wymiary i masę w porównaniu do WK-9. Samolot zmodernizowany do użycia AL-7 oznaczono jako „250A". Zmieniono również umiejscowienie pocisków rakietowych;