spod kadłuba przeniesiono je pod skrzydła. Pod kadłubem miał się znaleźć nowy zbiornik podwieszany o pojemności 1350 litrów. Opracowano również nowe pociski, „277” z samonaprowadzającą się głowicą i „279”, który miał możliwość przenoszenia głowicy jądrowej i nową stację radiolokacyjną K-15M.
Na początku 1956 roku gotowe były dwa prototypy samolotu. Jeden przeznaczony do prób statycznych, a drugi – do badań w locie. Podobna sytuacja, jak z silnikiem Klimowa, miała również miejsce z silnikami AL-7F-1, które nie były jeszcze w pełni gotowe. W samolocie zamontowano silniki AL-7F.
16 lipca 1956 roku zdecydowano się podjąć próbę oblotu nowej maszyny. Zaraz po starcie samolot zaczął intensywnie kołysać się na boki. Piloci podjęli decyzję o natychmiastowym lądowaniu. Samolot po wylądowaniu nie wyhamował przed końcem pasa i ze złożonym podwoziem zatrzymał się na ziemi. Powodem katastrofy był błąd w układzie sterowania samolotu.