Wiosną 1957 roku ukończono prototyp oznaczony jako „250A-1”, na którym również zainstalowano silniki AL-7F. Prototyp przewieziono koleją do Lotniczego Instytutu Doświadczalnego (Лётно-исследовательский институт имени М. М. Громова) pod Moskwą. Podczas transportu na miejsce wykryto usterkę w samolocie: zniszczeniu uległy śruby na podłużnicach we wnęce podwozia. W Instytucie samolot zmontowano i po kilku próbnych kołowaniach na płycie lotniska, 12 lipca 1957 roku, dokonano oblotu maszyny. Na prototypie nie zamontowano stacji radiolokacyjnej. 28 listopada 1957 roku podczas lądowania doszło do uszkodzenia samolotu. Z powodu słabej widoczności pilot dokonał przyziemienia przed początkiem pasa startowego. W efekcie w maszynie złamało się podwozie, a samolot szorując po ziemi zapalił się. Pilot pomimo zacięcia się osłony kabiny w ostatniej chwili zdołał się uratować i uciec z płonącej maszyny. Efektem wypadku było obniżenie o 6° dziobu (począwszy od kabiny pilota) drugiego budowanego prototypu (250A-2). Drugi prototyp wzniósł się po raz pierwszy w powietrze 30 lipca 1958 roku.