Wybudowano jeszcze dwa inne egzemplarze Ła-250, oznaczone jako 250A-3 i 250A-4. Samoloty oblatano, ale dalszych prób nie kontynuowano. Powodem były niezadowalające osiągi, jakie miał Ła-250. Prędkość rzędu 1080 km/h wobec wymaganej 1610 km/h, pułap 13 300 metrów zamiast 16 100 m. Samolot był za wolny i miał za słabe silniki. Dodatkowo OKB Ławoczkina zaangażowało się mocno w prace projektowe i budowę międzykontynentalnych rakiet, zdecydowanie mniej czasu i środków poświęcając samolotom. Do uzbrojenia wszedł również udany samolot Su-9-51 uzbrojony w cztery rakiety RS-2US. Zbliżał się już także koniec prac nad samolotem Tu-28-80 będącego bezpośrednim konkurentem Ła-250, nie widziano zatem potrzeby kontynuowania dalszych prac i zakończono je definitywnie w połowie 1959 roku.
Konstrukcja Ła-250 był wolnonośnym, całkowicie metalowym, dwuosobowym średniopłatem z klasycznym usterzeniem. Kadłub o konstrukcji półskorupowej z dwoma wlotami powietrza po obu jego stronach, tuż za kabiną załogi. Załoga składała się z pilota i operatora stacji radiolokacyjnej, siedzących w układzie tandem. Trójpodporowe podwozie chowane w locie, przednie i główne do wnęk w kadłubie. Z uwagi na dużą masę samolotu opony do Ła-250 musiały być specjalnie zaprojektowane.