Z dniem 1 lipca 1918 mianowany chorążym i znów wysłany na ront włoski, gdzie służył w 170 batalionie obrony krajowej.
Po powrocie na ziemie polskie 16 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Najpierw był żołnierzem 1 pułku Ziemi Rzeszowskiej, a od grudnia 1918 w 23 pułku piechotym bądąc w nim dowódcą plutonu i kompanii. Formalnie 7 lipca 1919 przyjęty do WP i mianowany podporucznikiem. 29 listopada 1919 przeniesiony do 2/II batalionu etapowego jako dowódca detaszowanego plutonu wartowniczego w Kozienicach. 1 października 1920 skierowany do 50 pułku piechoty.
5 lutego 1921 został przeniesiony do rezerwy z przydziałem w ewidencji do 3 pułku piechoty Legionów. W tym samym roku dokończył studia i uzyskał dyplom doktora praw. Zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwy sądowych. W 1922posiadał przydział w rezerwie do 23 pułku piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim. W następnym roku posiadał przydział w rezerwie do 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu. W 1927 przeniesiony do korpusu oficerów audytorów. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnów. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 1. lokatą w korpusie oficerów audytorów rezerwy.