Po studiach odbył aplikację sędziowską. Od 1925 pracował jako sędzia w sądach w Dębicy, Krakowie, od 1926 w Sądzie Grodzkim w Pilźnie, od 1931 w Sądzie Grodzkim w Tarnowie, po czym z dniem 1 stycznia 1934 mianowano go sędzią w Sądzie Okręgowym w Tarnowie, aczkolwiek tego stanowiska już nie objął. 12 maja 1934 został bowiem wybrany prezydentem miasta (przy poparciu 23 radnych) i piastowa ten urząd do września 1939. Już na początku urzędowania Brodziński musiał zmagać się ze skutkami katastrofalnej dla Tarnowa powodzi, przez całe pięć lat z opozycją socjalistycznej frakcji w Radzie Miasta i zadłużeniem budżetu komunalnego. 25 marca 1935 roku doszło do poważnego sporu z socjalistami (wśród których byli między innymi Kacper Ciołkosz i Lidia Ciołkoszowa) na tle uchwalenia adresu dziękczynnego z okazji ustanowienia konstytucji kwietniowej. 14 maja tegoż roku radni PPS zbojkotowali żałobną sesję po śmierci Józefa Piłsudskiego. Lokalna prasa lewicowa wytykała prezydentowi wszelkie uchybienia, wypominając mu również dokonaną niewiele wcześniej zmianę nazwiska. W 1936 roku rozpadł się popierający Brodzińskiego Blok Gospodarczy, związany z BBWR, a w wyborach samorządowych w marcu 1939 roku większość mandatów objęli socjaliści w koalicji z Bundem.