Grody te budowane były na bazie istniejących większych osad lub jako fortyfikacje na surowym korzeniu w celu obrony portów i szlaków komunikacyjnych. Oprócz funkcji militarnych skupiały w sobie także funkcje gospodarcze i państwowe, takie jak kuźnie, targi czy mennice. W ich konstrukcji wykorzystywane bywały pozostałości wcześniejszych umocnień, w tym fortów z epoki żelaza oraz rzymskich. Pierwotnie konstruowane prawdopodobnie wyłącznie jako budowle ziemno-drewniane, z czasem uzyskiwały także elementy kamienne. Niekiedy podczas przekształcenia wcześniejszej osady w burh zmianie podlegał układ urbanistyczny, jak miało to miejsce w Winchester, którego rzymski układ cardo-decumanus został całkowicie przekształcony tak, aby lepiej dopasować przebieg ulic do nowych umocnień anglosaskich. mały|Mapa grodów typu burh w południowej i środkowej Anglii wymienionych w Burghal Hidage Poszczególne burh połączone były ze sobą systemem królewskich dróg [ang.], służących szybkiemu przemieszczaniu się wojsk oraz ewakuacji w czasie jednego dnia okolicznej ludności mieszkającej w promieniu ok. 20 mil od najbliższego grodu. Grodziska te służyły także jako garnizony wojskowe mające stanowić siły szybkiego reagowania na zagrożenia ze strony Wikingów.