Głos nienaturalnie modulowano, aż osiągał ochrypłe staccato lub zamieniał się we wrzask.
Twórcy ekspresjonizmu niemieckiego Za prekursorów dramatu ekspresjonistycznego uznaje się Franka Wedekinda (Przebudzenie się wiosny, Duch ziemi) oraz Augusta Strindberga (Gra snów, Do Damaszku). Za pierwszy niemiecki w pełni ekspresjonistyczny dramat uznaje się Der Bettler (Żebrak) Reinharda Johannesa Sorge z 1912 roku. Jego bohater, młody poeta, zabija swoich rodziców, gdyż drażni go ich drobnomieszczański styl życia. Do niemieckich autorów dramatów ekspresjonistycznych zaliczani są: Carl Strenheim, Walter Hasenclever, Ernst Toller i Georg Kaiser. Także wczesne sztuki Bertolda Brechta włączają się w ten nurt artystyczny.
Natomiast wzorzec ekspresjonistycznego teatru stworzyła inscenizacja sztuki Oskara Kokoschki z roku 1908, zatytułowanej Morderca, nadzieja kobiet (niem. Mörder, Hoffnung der Frauen). Reżyserią spektakli zajmowali się Max Reinhardt i Leopold Jessner. Ten ostatni zasłynął ekspresjonistycznymi inscenizacjami klasycznych dzieł (m.in wystawionymi w sezonie 1919/1920 Wilhelmem Tellem oraz Ryszardem III), nadając dramatom aktualny kontekst.