Po roku 1923 zakończyła się w Niemczech epoka teatru stricte ekspresjonistycznego, jednak tacy reżyserzy jak Erwin Piscator, Leopold Jessner czy Max Reinhardt nadal wykorzystywali techniki typowe dla tego nurtu, łącząc je z nowymi tendencjami w sztuce. Ekspresjonizm przeniknął także do baletu, z tanecznymi układami eksperymentowała Mary Wigman.
Teatr ekspresjonistyczny na świecie Po fali popularności teatru ekspresjonistycznego w Niemczech, od 1923 roku styl rozpowszechniał się także na inne kraje Europy oraz trafił za ocean.
Polska W Polsce elementy stylu ekspresjonistycznego odnaleźć można było w spektaklach Leona Schillera, w dekoracjach Andrzeja Pronaszki, Wincentego Drabika i Szymona Syrkusa. Do eksperymentów teatralnych zaliczyć należy wystawienie w 1927 w Wilnie w teatrze „Reduta” w pełni już ekspresjonistycznego Snu Felicji Kruszewskiej, debiutanckiego spektaklu reżysera Edmunda Wiercińskiego. Małej Dziewczynce śni się koszmar: musi przez nocną Warszawę dotrzeć do Księcia z ostrzeżeniem o zbliżających się Czarnych Wojskach, każdy jej krok śledzi złowrogi Zielony Pajac, który wisiał na lampie.