Flisowski, op.cit., Japończycy mieli ponadto 4 kutry torpedowe i 4 jednostki desantowe; według Vincent O’Hara BATTLE OF VELLA LAVELLA – 20 barek desantowych..

Amerykańskie samoloty wykryły zespół z wyprzedzeniem, lecz Amerykanie mogli przeciw niemu skierować tylko zespół trzech niszczycieli komandora Franka Walkera (USS „Selfridge”, "Chevalier”, „O’Bannon”), do którego miały dołączyć odłączone od eskortowania konwoju niszczyciele komandora Harolda Larsona (USS „Ralph Talbot”, „Taylor” i „La Vallette”). Japończycy również otrzymywali informacje o obecności okrętów wroga z rozpoznania lotniczego, lecz sądzili że ich przeciwnikami będą krążowniki. Amerykańskie okręty mogły polegać radarze, podczas gdy sytuację Japończyków pogarszała kiepska pogoda, ze szkwałami i zamgleniami.

Bitwa Amerykański dowódca Frank Walker zdecydował nie czekać na drugi zespół, lecz ruszyć w spodziewanym kierunku wroga. Obie strony dostrzegły się 6 października ok. 22:30. Trzy amerykańskie niszczyciele nadpływały z północnego wschodu, a ich przeciwnikiem były początkowo cztery japońskie niszczyciele zespołu osłony, do których dopiero później dołączyły „Shigure” i „Samidare” 27. dywizjonu komandora Hary.