Głównymi wyznacznikami zachowania osoby dotkniętej syllogomanią są: nieusuwanie przedmiotów zbędnych bądź uszkodzonych, nienadających się do naprawy, a także niemających praktycznego zastosowania dla danej osoby, kupowanie artykułów w ilości niemożliwej do wykorzystania (np. środków czystości), kupowanie rzeczy przydatnych, ale ich niewykorzystywanie, a chowanie na potem, na czarną godzinę, obawa przed wyrzucaniem przedmiotów, które w przyszłości mogą okazać się ważne, gromadzenie w szczególności gazet, ulotek reklamowych czy prospektów firmowych, zbieranie na cudze potrzeby w przekonaniu, że dane rzeczy mogą przydać się innym, gromadzenie przedmiotów z motywacji społecznej albo ekologicznej (makulatura, puszki, puste butelki dla zbieraczy itp.).
Osoby dotknięte problemem patologicznego zbieractwa mają najczęściej wyolbrzymione poczucie odpowiedzialności, są niezdolne do podejmowania szybkich i konkretnych decyzji, są niepunktualne i nie potrafią planować swojego czasu, a także sztywno trzymają się wyuczonych reakcji i nawyków myślowych. Wielu syllogomanów charakteryzuje się też skłonnością do perfekcjonizmu. Problem dotyka najczęściej osoby pomiędzy 40. a 50. rokiem życia i są to w 80% kobiety.