Według części badaczy szczególnie narażone na zaistnienie u nich syndromu są osoby zaniedbywane w dzieciństwie, takie które przeżyły wówczas szczególną utratę i nie miały właściwego oparcia w rodzinie bądź środowisku. Zespół jest u nich uruchamiany w drodze jakiegoś traumatycznego przeżycia w wieku dorosłym (najczęściej jest to śmierć kogoś bliskiego, rozwód, utrata zatrudnienia, powstanie niepełnosprawności, pożar lub powódź). Syllogomania może też wynikać z wczesnych doświadczeń skrajnego ubóstwa materialnego lub emocjonalnego. Zespół dotyka często osoby dobrze wykształcone, ponieważ ich szerokie zainteresowania połączone z wiedzą w zakresie archiwizowania danych stanowią przesłankę do uruchomienia się zachowań patologicznych.
Specyficzną odmianą syllogomanii jest przygarnianie zwierząt, zwłaszcza bezdomnych (głównie psów i kotów), mimo braku warunków mieszkaniowych, wiedzy hodowlanej i środków na ich utrzymanie. Kolekcje zwierząt są często znaczne ilościowo i istotnie przerastają możliwości lokalowe właścicieli.