Od zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych różni syllogomanię poczucie satysfakcji i przyjemności z pozyskiwania nowych przedmiotów – rodzaj nagrody jaką jest zdobycz. W natręctwach zbieractwo ma charakter przymusowy i nieodparty, a zbieracz często wstydzi się swoich zachowań, nie uważa zdobyczy za niezbędne i przydatne w życiu. Od pasjonatów (kolekcjonerów profesjonalnych) syllogomani różnią się natomiast różnorodnością, przypadkowością i chaotycznością swoich zbiorów, które nie są katalogowane, pozyskiwane w oparciu o wiedzę i ograniczone do jakiejś dyscypliny (np. bilety, butelki, kapsle czy znaczki pocztowe). Patologiczny zbieracz nie jest z reguły w stanie ogarnąć bogactwa swojej kolekcji i nie martwi się jej losami do czasu ewentualnego zagrożenia utratą. Różnica między syllogomanem a zakupoholikiem leży natomiast w trudnościach z pozbywaniem się rzeczy, których nie doświadcza zakupoholik, zainteresowany nabywaniem jedynie nowości. Stare przedmioty, głównie ubrania, przestają być dla niego atrakcyjne i nawet chętnie się ich wyzbywa.