Skrócony opis typu i odmienności konstrukcji Kadłub okrętów typu Tenryū przypominał powiększone niszczyciele, o dużym stosunku długości do szerokości. Długość całkowita wynosiła 142,65 m, a szerokość maksymalna 12,34 m. Zanurzenie przy wyporności projektowej wynosiło 3,96 m, natomiast przy wyporności pełnej wzrastało do 4,91 m. Projektowa wyporność normalna okrętów wynosiła 3495 ts (długich ton), a standardowa: 3230 ts. „Tenryū” odbywał próby w 1919 roku przy wyporności normalnej 3530 ts, natomiast według pomiarów w 1934 roku (po przejściu na system metryczny), jego wyporność w stanie lekkim wynosiła 3187 t, wyporność w stanie próbnym „2/3”: 4263 t i wyporność pełna: 4752 tUżywana brytyjska miara wyporności normalnej obejmowała okręt z 1/4 paliwa, 3/4 amunicji, zredukowanymi innymi zapasami i bez rezerwy wody kotłowej, wyrażana na ogół w „długich” tonach angielskich (ts) = 1016 kg. Wyporność standardowa była wartością projektową, wyliczaną jedynie dla potrzeb traktatowych, wyrażaną również w tonach angielskich. Wyporność w stanie próbnym „2/3”, jaką posługiwano się w Japonii, wyrażona w tonach metrycznych, to okręt z całością amunicji i załogi, lecz z 2/3 paliwa, smarów, rezerwy wody kotłowej i pitnej i innych zapasów ().